Als uitvaartbegeleider kom ik mensen vaak pas tegen wanneer iemand is overleden. Dat voelt voor mij eigenlijk als te laat. Ik kom liever eerder in beeld. Op het moment dat duidelijk wordt: dit is de laatste fase.
In die periode gebeurt er veel. Wanneer genezing niet meer mogelijk is en de tijd ineens schaars wordt, komen de vragen die ik vaak terug hoor in gesprekken:
- Wat betekent dit voor mij?
- Voor de mensen om mij heen?
- Wat vind ik nog belangrijk?
- Waar wil ik zijn als het einde nadert?
- Wie wil ik dichtbij?
En misschien nog wel de belangrijkste vraag:
- wat wil ik absoluut niet (meer)?
Voorbereiden op het afscheid geeft rust
De laatste levensfase gaat over sterven. Maar voor mij gaat die misschien nog wel meer over leven.
Over terugkijken.
Over bewust kiezen.
Over dichtbij zijn.
Over gesprekken voeren die ertoe doen.
Juist in deze fase kan het helpend zijn om met iemand te praten die vertrouwd is met afscheid. Ik bied die ruimte. Ik luister, denk mee en stel vragen die helpen om helder te krijgen wat belangrijk is. Zonder iets in te vullen, want het gaat om jouw keuzes.
Zo ontstaat er ruimte om beslissingen te nemen die echt kloppen. Op medisch vlak. Op financieel gebied. En in alles wat er praktisch geregeld kan worden rondom het afscheid.
Rust en regie in de laatste fase van het leven
Ik zie vaak dat het nemen van regie in de laatste levensfase rust geeft.
Rust om te blijven leven in de tijd die er nog is.
Om te genieten van wat er wél is.
Van wat nog kleur geeft.
Tot het einde daar is.
